Анализата на далечните радиогалаксии покажува дека се движиме многу побрзо, а оваа контрадикција, според истражувачите, има „длабоки космолошки импликации“. Нивното откритие го доведува во прашање долгогодишниот принцип дека нашата позиција во универзумот не е посебна на никаков начин.
„Нашата анализа покажува дека Сончевиот систем се движи повеќе од три пати побрзо отколку што предвидуваат сегашните модели“, вели водечкиот автор Лукас Беме, астрофизичар на Универзитетот во Билефелд во Германија. „Овој резултат јасно ги побива очекувањата засновани на стандардната космологија и нè принудува да ги преиспитаме нашите претходни претпоставки.“
Траги во радио бранови
Беме и неговите колеги го базираат својот заклучок врз анализа на дистрибуцијата на радиогалаксиите. Ова се галаксии кои емитуваат моќни радио бранови, вид на зрачење кое може да продира низ космичка прашина и гас, давајќи ни клучни информации за далечни објекти што инаку не би можеле да ги видиме.
Со набљудување на доволно голем број вакви галаксии, можно е да се открие суптилна нерамнотежа предизвикана од нашето движење. Овој ефект, познат како дипол на изворниот број, се манифестира во појавата на малку повеќе галаксии во насоката на нашето патување отколку зад нас.
Неочекувани резултати
Користејќи податоци од три радиотелескопи, вклучувајќи ја и европската мрежа LOFAR, која досега го спроведе најдлабокото радио истражување, научниците применија нов статистички пристап. Ова им овозможи попрецизно да го измерат таканаречениот космички радио дипол.
Резултатите беа изненадувачки. Диполот што го открија беше 3,7 пати поизразен од предвидениот со стандардниот модел на универзумот, а отстапувањето надминуваше пет сигма – статистичка мерка што укажува на исклучително висока доверба во откритието.
Преиспитување на основите на космологијата
Ова откритие директно го оспорува Стандардниот модел, кој ја објаснува историјата на универзумот од Големата експлозија. Една од фундаменталните претпоставки на тој модел е космолошкиот принцип, кој тврди дека материјата, гледана на доволно голем размер, е рамномерно и хомогено распределена. Со други зборови, нашето место во универзумот не треба да биде посебно или да ни нуди единствена перспектива.
„Ако нашиот Сончев систем навистина се движи толку брзо, мора да ги преиспитаме фундаменталните претпоставки за големата структура на Универзумот“, објаснува коавторот Доминик Ј. Шварц, космолог на Универзитетот во Билефелд.
„Алтернативно, дистрибуцијата на самите радиогалаксии може да биде помалку униформна отколку што верувавме“, додава Шварц.
