Дали жената од 19 век имала право да го напушти бракот што ја уништувал?

Една млада жена мистериозно се појавува во провинциското општество и крие тајна доволно силна за да ги потресе воспоставените претстави за женската доблест.

Постепено разбираме дека зад нејзиното молчење лежи бегство од деструктивен брак, алкохолизам и насилство.

Ова е, во суштина, заплетот на „Мистериозниот странец“ – роман од најмладата од сестрите Бронте кој не ги крева стандардите, туку го менува разговорот засекогаш.

Книгата е најновото дело во каталогот на издавачката куќа „Лист“. Преводот е на Христо Канев, а автор на корицата е Милена Валнарова. 

„Мистериозниот странец“ е објавена во 1848 година. Авторката Ан Бронте е сè уште помалку популарна денес од нејзините сестри Емили и Шарлот.

Нејзиниот живот е краток, но нејзиното искуство е богато: работа како гувернанта, набљудување на семејните односи одблизу и изразено чувство за социјална неправда.

Без да биде исклучителен или сензационален, заплетот што го избира авторот поставува етичко прашање кое, за жал, е сè уште премногу релевантно денес – дали жената има право да напушти брак што ја уништува?

Во викторијанска Англија, која беше скандализирана од делото, и прашањето и одговорот беа табу.

Интересот за романот, дефиниран како едно од првите феминистички дела во литературата, само докажува дека проблемот сè уште постои денес и дека за него треба да се зборува. 

„Мистериозниот странец“ е роман што претходи на разговори за токсични врски, ментално здравје и право на избор.

Книгата стана настан што ги поништи поимите на современата литература – за прв пат, улогата на жената беше испитана во поинаков контекст, како независна, способна да го земе својот живот во свои раце, барајќи и бранејќи го своето право на среќа.

Големата сила на романот лежи во неговото одбивање на идеализација.

Хелен не е ниту хероина фатална ниту маченик. Таа е мајка, уметница, жена која работи за да се издржува себеси и своето дете.

Слободата за Ана Бронте не е сон, туку тежок пат исполнет со морални дилеми и осаменост.

Романот го допира современиот читател со својата искреност и фактот дека не нуди лесни решенија. Авторката не ја негира љубовта, но одбива да ја издигне над достоинството.

Не ги демонизира мажите, но покажува како моќта и привилегиите можат да го уништат човештвото.

Долго време, Ана Бронте се сметаше за „потивка“ сестра.

Денес станува сè појасно дека оваа тишина е нејзината сила.

Таа пишува без непотребен романтичен превез, со поглед на сведок и со храброст на човек кој ја знае цената на вистината.