Сицилија станала првата римска провинција во 3 век п.н.е. Римјаните таму граделе бродови и увезувале маслинки. По падот на Западното Римско Царство, Сицилија накратко потпаднала под германска власт, само за да биде цврсто во византиски раце до 6 век. Сепак, во 7 век, Арапите започнале света војна против неверниците и брзо освоиле големи области на Блискиот Исток и Северна Африка. Тие ја нападнале Европа преку Мароко и станале господари на Медитеранот.
Подрачјето на денешна Тунис во тоа време било управувано од Аглабидите, муслиманска династија која се обидувала да заземе поседи во јужна Италија уште од почетокот на 9 век. Арапите инвестирале многу во развој на бродови. Повеќето од овие бродови биле наменети за ограбување на трговците што пловеле по Медитеранот. Бидејќи биле успешни, брзо се појавила идејата за освојување на цела Сицилија. До 820-тите, Аглабидите веќе биле присутни на Сицилија, но само во западниот дел од островот.
Тие ја нападнаа Сиракуза три пати.
Под водство на Мухамед II, Аглабидите три пати се обиделе да ја освојат Сиракуза и не успеале. Мухамед II им ја препуштил војната на своите генерали и уживал во луксузен живот на дворот во Тунис. Сепак, него го наследил Ибрахим II, човек кој јавно се залагал за освојување на Сицилија и активно учествувал во постигнувањето на таа цел.
Во 877 година започнува четвртата опсада на градот. Арапската морнарица го опколила градот од морето, а војската од копното. Во следните 9 месеци, градот бил под постојани напади од сите страни. Како и со секоја опсада од тоа време, главниот проблем била храната.
По само неколку месеци, во градот избувна глад, убивајќи го старото и болното население, а еден месец подоцна и останатите почнаа да умираат. Населението беше принудено да јаде трева или да убива стаорци и даги јаде. Кон крајот на опсадата, очајните Сиракузани ги јадеа своите мртви.
На 21 мај 878 година, Арапите започнале нов напад за време на појадокот и ги изненадиле бранителите на градот. Градот паднал по деветмесечна опсада, а поголемиот дел од населението било масакрирано. Само свештениците биле поштедени, кои им покажале на напаѓачите каде се скриени богатствата во манастирите и црквите.
Сиракуза не била последното христијанско упориште во Сицилија, но по нејзиниот пад Сицилија била цврсто во рацете на Сарацените. Византиските власти не испратиле помош до опсадениот град, но се смета дека се откажале од него. Плановите за преземање на Сицилија од Арапите повторно се појавиле во 11 век, кога Норманите пристигнале од север и основале своја држава.
