ЛУЃЕТО пребаруваат купишта бетон и метал во Венецуела со голи раце и лопати, додека беспилотни летала летаат над урнатините. Секој момент е клучен во трката со времето за пронаоѓање на преживеаните. Во крајбрежната федерална држава Ла Гваира, која се граничи со областа на главниот град Каракас, катастрофалните последици се видливи на секој чекор.
After the devastating earthquakes in Venezuela, rescuers pulled an 18-day-old baby alive from the rubble of a collapsed building. The baby was handed back to his father, and about 90 minutes later, crews also rescued the child’s mother. pic.twitter.com/hLYSzBDh4k
— Dudes Posting Their W’s (@DudespostingWs) June 27, 2026
Семејствата очајно чекаат каков било звук што би можел да укаже дека некој од нивните најблиски е сè уште жив под урнатините по двата разорни земјотреси што ја погодија Венецуела во среда, јавува Би-Би-Си.
Досега, властите потврдија најмалку 1.430 смртни случаи по земјотресите со јачина од 7,2 и 7,5 степени. Вториот земјотрес беше еден од најсилните што ја погодија Венецуела во последните еден век. Стотици згради се урнаа, заробувајќи илјадници Венецуелци под урнатините. Бројот на жртви и повредени расте од час во час, а Обединетите нации проценуваат дека околу 50.000 луѓе се водат како исчезнати.
Потрагата по преживеани
Националните спасувачки екипи се малкубројни на терен, но меѓународни спасувачи од Мексико, Шпанија, САД и Обединетото Кралство пристигнаа да помогнат. Сепак, тоа сè уште не е доволно. Хуманитарните агенции истакнуваат дека првите 72 часа се клучни за спасување животи, иако тој период може да се продолжи доколку заробениците имаат пристап до храна и вода.
„Секој спасен човек е чудо“, рече Хорхе Родригез, претседател на Националното собрание. „Нема да криеме ништо за обемот на оваа трагедија“.
Привремената претседателка Делси Родригез изјави дека владата спроведува сеопфатна спасувачка операција во овие „критични часови“ за да спаси луѓе. Таа потврди дека во петокот разговарала со американскиот претседател Доналд Трамп и државниот секретар Марко Рубио, кои ветиле дека ќе испратат спасувачки екипи и хуманитарна помош. Според официјалните бројки од петокот, во Венецуела имало 861 волонтер од Мексико, САД, Ел Салвадор, Швајцарија, Колумбија и други земји, а се очекува да пристигнат уште.
„Невозможно е да се спаси без машини“
Во Катија Ла Мар, крајбрежен град во државата Ла Гваира, расположението е мрачно. Малку згради се останати недопрени. Луѓето вознемирено се собираат околу местото каде што веруваат дека членовите на нивното семејство се држат како заложници. Хесус Суарез е еден од нив. Тој патувал 200 километри за да го пронајде својот син Жан.
„Нема информации. Луѓето што го познаваат велат дека не го виделе како излегува“, вели Суарез, покажувајќи кон урнатините на зградата. „Верувам дека можеби е внатре. Невозможно е да се спаси… Тука нема софистицирана опрема. Човек не може сам да го направи тоа, премногу е опасно.“
„Го слушаме како стенка, се надеваме дека ќе го извлечеме жив“
Семејството на 31-годишниот Карлос Едуардо знае каде е тој под урнатините. Повремено го слушаат како зборува или стенка.
„Почнавме да го викаме: „Карлос, Карлос, сине…“ И потоа испушти звук, стенкаше. Тоа беше пред околу час и половина“, изјави негов роднина за BBC News Mundo. „Оттогаш не сме слушнале ништо од него, не се јавил. Вчера попладне беше исто, стенкаше, а потоа замолкна. Па еве нè, чекајќи помош и надевајќи се дека ќе го извлечеме жив.“
Смрдењето се шири, луѓето си помагаат едни на други
Пребарувањето понекогаш е попречено од сообраќајот и толпите. Војниците и мексиканските волонтери постојано повикуваат на тишина за да можат да слушнат знаци на живот под урнатините. Луѓето помагаат колку што можат. Оние што имаат дронови ги користат за да бараат преживеани или тела на тешко достапни места. Семејствата се собираат околу екраните и ги гледаат емисиите, барајќи познато парче облека, прамен коса, сè што би можело да им донесе вести за нивните најблиски.
Со текот на времето, неофицијалниот број на жртви расте, а со тоа и последиците. „Можете да ја почувствувате смрдеата… веќе можете да ја почувствувате смрдеата. Ќе нè разболи нас и децата“, вели Глендис Делгадо. Таа додава дека две згради во близина на нејзината куќа се срушиле, но официјална помош сè уште не пристигнала. „Никој од владата не дошол, но фала му на Бога што луѓе од Каракас дојдоа да ни помогнат со храна.“
„Се обидуваш да бидеш силен, но боли“
Жена стои пред својата уништена куќа, нозете сè уште ѝ треперат. „Чекаме хуманитарна помош, треба да дојдат и да ни помогнат“, очајно моли таа. Се вратила дома за да се обиде да ја извади машината за перење. „Ова е многу тешка ситуација, не сме подготвени за ова. Правиш жртви и се обидуваш да добиеш нешто, а во еден миг сè се урива. Но, животот е најважен“, вели таа.
Александра Габино (28) се соочува со слична судбина. Таа била во автомобил со својот сопруг и двете деца, на возраст од седум и две години, во моментот на земјотресот. „Децата почнаа да врескаат. Не разбиравме што се случува, а потоа одеднаш зградата до нас се урна. Мојот сопруг почна да се движи наназад“, изјави таа за BBC Mundo.
💔Miracle rescue: Dog pulled alive from earthquake rubble in Venezuela
During search operations in Caracas, rescuers spotted nothing but a tiny nose sticking out from the debris. After carefully clearing the rubble, they managed to pull out a live dog.
The animal was… pic.twitter.com/eWMpPJgDvq
— NEXTA (@nexta_tv) June 27, 2026
Четворицата сега спијат во автомобил на паркингот на Меѓународниот аеродром „Симон Боливар“ во Маикетиа. Аеродромот е затворен поради оштетување, но му нуди на семејството рамен, отворен простор подалеку од зградите. Александра чека пред нивната оштетена зграда додека нејзиниот сопруг се обидува да стигне до својот стан на петнаесеттиот кат. Зградата е нестабилна, но тој се обидува да извади некои работи и документи. „Само основите“, вели таа, знаејќи дека не можат да ризикуваат.
„Боли да останеш без ништо. Мајка ми го изгуби својот дом, ние го изгубивме нашиот дом, немаме ништо. Се обидуваш да бидеш силен за своите деца“, вели Александра. Таа сумира чувство што го делат многумина: „Сите велат колку е важно да се биде жив – и да, така е, но боли да се помине низ сето ова: гледајќи луѓе како страдаат, слушајќи вресоци, гледајќи деца заробени и чувствувајќи се беспомошно затоа што не можеш ништо да направиш, мора да останеш и да се грижиш за своите деца. Се обидуваш да бидеш силен, но боли.“
