Летото е време за распусти, но малите деца продолжуваат масовно да одат во јасли и градинки, како воопшто да нема сезона на распусти.

До степен до кој „тетките“ (како што се нарекуваат помошничките воспитувачки) и „мадамите“ (негувателките во јаслите и воспитувачките во градинката) немаат можност да ги користат своите едномесечни одмори бидејќи групите се полни.

Затоа се прават секакви балансирачки акти: децата се собираат во огромни групни средини; гранките и главните градинки се спојуваат во една; пензионираните воспитувачки и медицински сестри се враќаат на работа; се потпираат и на многу млади и неискусни асистенти…

Знам затоа што градинката на мојата ќерка беше искрено среќна што таа нема да оди во градинка речиси два месеци ова лето. Ме пофалија. Ми рекоа дека само јас и уште една разумна мајка од градинката решивме да им дадеме на децата одмор.

Вистината е дека ни јас не ги проценив добро работите.

Заблудена од сопствената детска замисла дека помеѓу двете училишни години сè уште е исправно децата да имаат одмор и чист одмор – решив дека можам да го оставам детето дома.

Но, реалноста е дека ова е луксуз, дури и во мојот случај. Дури и ако имате можност за домашна канцеларија(што ја имаат сè помалку вработени), работењето со дете е тешко.

Веќе пишувавме дека бабите и дедовците обично се во друг град, зафатени се, немаат желба или време или се престари за да ги одгледуваат своите внуци.

Но, најважно од сè: очекувањата за „негување“ на внуците повеќе не се исти како пред неколку децении. Денес, многу постари жени гордо ја делат максимата „кој родил дете, треба да се грижи за него“ и би сакале да одат на одмор со пријателки отколку да одложуваат  за внуче.

Вака, со вработувањето на родителите и недостатокот на помош од поширокото семејство, детските одмори почнуваат да исчезнуваат.

И бидејќи универзумот не толерира празнини, на местото на исчезнатите одмори, се појавуваат интересни .

Бидејќи, додека за децата во градинките и предучилишните групи сè уште постои алтернатива на посетувањето групни часови, во малите училишни одделенија, летните активности стануваат речиси неизбежни.

Така, еднонеделен камп во планина за ученик од четврто одделение се нуди по цена од околу 550 евра.

И иако многу родители со право се прашуваат дали ќе го хранат своето дете со црн кавијар и ќе патуваат до кампот на Балканот со лимузина, има и многумина кои претпочитаат да платат 550 евра за една недела, само за детето да има што да прави и да не се мота низ куќата досадно.

Но, ако треба да го пресметате – четири недели од 550 евра е повеќе од просечната плата во земјата, под претпоставка дека е 1407 евра (за првиот квартал според Националниот институт за статистика). Значи, прашањето е: ако ќе платиме толку пари за детски камп, не е ли поисплатливо да останеме дома една недела и да се грижиме за нашето дете?

Ќе нè чинеше помалку, или барем исто, дури и да ангажиравме дадилка, под претпоставка дека часовните цени се помеѓу 8 и дури 15 евра на час…

Во сите случаи, факторот „никој да се грижи за децата во лето“ станува сè позначаен. И трендот е кон продлабочување на проблемот, особено ако државата не креира политики за стимулирање на воннаставни активности за децата во текот на летото преку програми и курсеви по цени достапни за сите родители.