Колку и да понекогаш ни се чини дека емоџиња се само мали жолти декорации во пораките, нашите мозоци очигледно ги сфаќаат многу посериозно отколку што би очекувале. Ново истражување објавено во списанието Psychophysiology покажува дека во првите моменти, човечкиот мозок тешко разликува емотикони од вистинско човечко лице.
Со други зборови, кога ќе видиме насмеано, луто или тажно емоџи во порака, нашиот мозок не реагира како да гледа обичен цртеж. Напротив, за дел од секундата, се однесува како да гледа вистинско лице.
Штом ќе види очи, уста и емоции, мозокот мисли дека тоа е лице.
Истражувачите од Универзитетот Борнмут ја следеле мозочната активност на учесниците додека тие гледале фотографии од човечки лица и емотикони што прикажувале низа емоции, од среќа и тага до лутина и неутрален израз. Тие користеле ЕЕГ капачиња со 64 сензори, а резултатите покажале дека реакциите на мозокот на вистински лица и емотикони биле изненадувачки слични.
Емотиконот предизвика реакција по околу 70 милисекунди, додека вистинското лице траеше околу 120 милисекунди. На хартија можеби звучи како разлика, но за мозокот тоа е многу кратко време. Накратко, штом ќе види очи, уста и јасна емоција, мозокот веднаш почнува да си го прави своето.
Затоа тие толку добро се вклопуваат во нашите пораки.
Ова може да објасни зошто емотикони се толку популарни во нашето пишување. Пораките без нив понекогаш можат да изгледаат ладни, сериозни, па дури и пасивно-агресивни, иако тоа воопшто не била намерата. Едноставен смешко на крајот од реченицата честопати може да го промени целиот тон на пораката.
Секако, мозокот не е толку лесен за измама. По почетната реакција, тој ја препознава разликата помеѓу вистинско лице и симбол од цртан филм. Вистинските човечки лица сè уште посилно активираат одредени невронски патишта, но емотикони имаат предност: нивните емоции често се претерани и многу јасни.
Затоа едно тажно, луто или насмеано емотиконче понекогаш може да пренесе порака побрзо од цела реченица. Во дигиталната комуникација, каде што нема тон на гласот, израз на лицето или говор на телото, емотиконите всушност дејствуваат како мало парче човештво.
И затоа тие не се само сладок додаток на пораките. Тие се кратенка што ја користиме за да се обидеме да покажеме како се чувствуваме, да го омекнеме она што го пишуваме или да додадеме малку топлина на пораката. И ако треба да се верува во ова истражување, нашите мозоци ги сфаќаат многу посериозно отколку што би сакале да признаеме.
