Од каде доаѓа очекувањето за секс баш на трет состанок?

Во популарната серија „Како ја запознав вашата мајка“, озлогласениот џепчија Барни разговара со својата најнова жртва, која ја игра Џенифер Лопез.

Таа му кажува дека нема да има секс на првиот состанок. „Секако!“. Ниту на вториот. „Секако…“. Ниту на третиот.

Тука херојот го губи трпението и очајно извикува: „Само кажи ми колку состаноци!“ „Седумнаесет“, одговара таа рамнодушно.

Дали некогаш сте се запрашале колку добро можете да запознаете некого за 17(!) состаноци?

Еве ја математиката: ако се гледате 2-3 пати неделно, тоа се речиси два месеци.

Секој што бил барем неколку состаноци знае дека работите не се баш такви.

Иако состаноците понекогаш можат да бидат заморни или збунувачки (честопати токму поради многуте наметнати идеи однадвор за тоа како треба да изгледаат), нивната цел е многу едноставна – да откријат дали имате желба и дали гледате смисла во продолжувањето да поминувате време со лицето спроти вас.

Иако ова може да биде точно за некои жени, сексуалните преференции се нијансирани колку што има луѓе на светот. Постојат мажи кои, кога бараат партнерка, сфаќаат дека порано или подоцна физичкиот дел од врската ќе исчезне и не го ставаат сексот на прво место. Исто така, постојат мажи кои веруваат дека само откако ќе бидат интимни со жена можат да бидат сигурни што навистина чувствуваат за неа. 

Сепак, сексот не е помалку важен за жените.

Исполнителната врска треба да ги покрие нашите интелектуални, емоционални и физички потреби.

Само што почесто имаме тенденција да ја игнорираме оваа страна од себе, поради всаден страв, срам или чисто перење мозок.

Впрочем, сексот долго време беше, а до одреден степен и сè уште останува, „табу“ тема.

Жените продолжуваат да бидат стигматизирани поради поактивното сексуално однесување, но ова не е само резултат на двојните стандарди во општеството, туку до одреден степен е и резултат на природниот процес во кој на жените им е дадена тешката задача да проценуваат, филтрираат и избираат чии гени ќе го продолжат човечкиот род.

Сепак, бидејќи семејството и воопшто да се биде во пар е општествена конструкција, кога се одлучува дали да се излегува со некого и дали да се има секс со него, голем број други фактори влегуваат во игра кои воопшто не треба да бидат дел од оваа одлука.

Како – дали ќе му се допаднам повеќе ако имаме секс; дали ќе си замине ако немаме секс; Не сакам да бидам сама, итн. 

Ниту една од овие грижи не е добра причина да спиете со некого, но тие често се вистински поттик.

Она за што навистина треба да се грижиме на третиот состанок е: дали оваа личност ми е привлечна, дали сакам да бидам интимна со неа сега или подоцна, некогаш, и ако одговорот е „не“, треба да престанете да го губите времето надевајќи се дека нешто ќе се промени.

Она што всушност се случува ако продолжите да излегувате без да бидете интимни е дека почнува да се формира приврзаност, а особено ако уживате да поминувате време заедно, прекинувањето на излегувањето почнува да звучи и да се чувствува сè повеќе како раскинување. И тоа болно. 

Стравот од искреност за тоа што навистина чувствуваме, од страв да не повредиме некого, понекогаш води до многу поболни и потешки последици.

Опасноста е прво дали сме искрени со себе. Или можеби нашите тенденции да избегнуваме врски, да ни треба постојана потврда и доказ дека сме сакани, или нашата зона на удобност да бидеме сами, преовладале…

Значи, не, сексот на третиот состанок не е мит. За многу луѓе, тоа е реалност, речиси очекувана и барана на начин на кој интимноста не треба да биде.

Сепак, зад овој феномен лежи вистинска потреба, а тоа е да разбереме на чисто биолошко ниво дали имаме иднина со личноста со која сме почнале да излегуваме.