Фудбалот како недоволно бегство
Тренерката на клубот вели дека ѝ се допаднале тренинзите, кои се одржувале во вторник на теренот, а во четврток на плажа во близина на Тетуан во северно Мароко, каде што 26-годишната девојка живеела со своето семејство.
Сепак, играњето во женската фудбалска лига во Мароко не беше плата за живот. За победа, таа добиваше околу 260 дирхами, што е околу 25 евра, а за пораз, ништо. Тоа не беше доволно за да ги издржува нејзината мајка, двајца браќа и сестри и други роднини, особено затоа што нејзиниот татко почина кога имала 12 години.
Затоа, покрај играњето фудбал, таа работела и на најстарите гробишта во Тетуан, чистејќи гробови и продавајќи им на посетителите гранчиња босилек, познат како рајхан, што во муслиманската традиција се поврзува со благословување на починатите.
„Таа сонуваше да стигне до Европа преку фудбал“, вели нејзината мајка, Џамила. Наместо тоа, Фатен беше погребана на гробиштата каде што работеше. Таа се удави на 30 јули додека се обидуваше да плива од Мароко до Сеута, шпанска енклава недалеку од Тетуан.
Фатен беше еден од најмалку 141 лице кои загинаа за време на масовното преминување на шпанска територија од Северна Африка минатиот месец, според групата за права на мигрантите „Каминандо Фронтерас“. Се верува дека повеќето од жртвите, кои се удавија или беа згмечени на копнената граница, биле под 35 години.
Смртните случаи се случуваат помалку од една година по серијата протести на младите низ Мароко, најголемите од Арапската пролет во 2011 година. Демонстрантите ги критикуваа недоволните инвестиции во здравството и образованието, а воедно и трошењето средства за скапи стадиони додека земјата се подготвува да биде ко-домаќин на Светското првенство во 2030 година со Шпанија и Португалија.
За Мароко, Светското првенство стана симбол на национална амбиција, но исто така предизвика и жестоки дебати за приоритетите на земјата. Минатата година, речиси 40 проценти од младите луѓе на возраст од 15 до 24 години беа невработени. Оние кои наоѓаат работа често работат за ниски плати, при што минималната бруто плата во приватниот сектор е околу 300 евра месечно.
Повик од конзулатот и двојна трагедија
Џамила вели дека нејзината ќерка сонувала за напредување и сериозна обука, што нејзиното семејство не можело да си го дозволи. Таа се сеќава на утрото на 30 јули, кога добила телефонски повик. Лицето од другата страна на линијата го барало Фатен.
„Не, јас сум нејзина мајка“, одговори таа. Потоа службеникот ѝ кажал дека на Фатен ѝ е издадена шпанска виза и дека треба да дојде во конзулатот во Тангер со личната карта за да ја подигне.
Мајката вели дека дури и не знаела дека нејзината ќерка аплицирала, а особено не разбира зошто, ако веќе чекала одговор, одеднаш решила да го ризикува својот живот и да се обиде да премине во Сеута по море. Таа верува дека Фатен можеби се обидувала неофицијално да добие виза и не очекувала дека ќе ѝ биде одобрена. Не знае каква виза станува збор или каде точно планирала да патува.
Во последните недели, вели таа, нејзината ќерка станала невообичаено тивка, тажна и повлечена. „Изгледаше расеана“, вели Џамила.
Откако Фатен исчезнала, нејзиното семејство ја барало цела ноќ. На крајот, еден млад човек дошол во куќата и ја прашал дали носи дуксер. Тој им рекол дека си ја удрила главата додека ја преминувала улицата. Џамила немала сила да влезе во собата со телата на мртвите. „Не сакав таа слика да ми биде врежана во сеќавањето“, вели таа. Телото го идентификувала нејзината сестра.
Трагедијата на семејството не заврши тука. Откако дозна дека Фатен се обидела да ја премине границата, Џамила открила дека и нејзините две други деца заминале. Најстариот син успеал да стигне до Сеута и ја контактирал, но мајката сè уште чека вести за својата 14-годишна ќерка, за која се верува дека исто така пристигнала на шпанска територија. „Сега сум оставена сама, без деца“, заклучува таа.
