Лана, Американка која моментално живее во Германија, добила работа со скратено работно време и била шокирана од правата и бенефициите што ѝ биле доделени. Во Соединетите Американски Држави, работниците на вакви работни места традиционално имаат малку или никакви права, па претпоставила дека ќе биде слично и во Европа. Сепак, условите што ѝ биле дадени ја натерале да го доведе во прашање сè во што верувала како Американка.
Пробен ден наместо класично интервју
Лана сподели како нашла работа како бариста 20 часа неделно за да заработи дополнителни пари. Самиот процес на вработување бил сосема поинаков од оној на кој била навикната.
Наместо типично интервју за работа, нејзиниот шеф ѝ рекол дека ќе има „пробен ден“. Ова ѝ било претставено како шанса сама да се увери дали работата е соодветна за неа, а не само како начин работодавачот да ги процени нејзините вештини. Иако работата како бариста не е високо специјализирана, американскиот пазар на труд станал толку конкурентен што дури и луѓето со импресивни биографии се навикнати да бидат одбиени за позиции на почетно ниво, па затоа искуството на Лана било освежувачко.
Годишен одмор и здравствено осигурување
Првото прашање што ѝ беше поставено при потпишувањето на договорот беше нешто за кое многу луѓе во САД дури и не размислуваат по неколку месеци работа: „Кога сакате да ги користите деновите за одмор оваа година?“ Таа беше запрепастена кога дозна дека има право на шест недели платен одмор, што е речиси незамисливо во САД. За споредба, Бирото за статистика на трудот известува дека повеќето американски работници со полно работно време добиваат просечно 11 дена одмор по една година работа.
„Но, она што ме скрши денес“, рече таа, „беше е-пошта од мојот шеф во која ми беше кажано дека не само што имам пристап до јавниот здравствен систем, туку сум и обврзана да го користам.“ За 80 евра месечно, Лана може „да посети речиси кој било лекар што го сака, под услов да закаже преглед, бесплатно или за многу мала надокнада.“
Споредба што предизвика гнев и тага
Единствениот услов за користење на јавното здравствено осигурување во Германија, објасни таа, е месечен приход од најмалку 600 евра. „Навикната сум на работа со скратено работно време без заработка. Навикната сум на јавно здравство кое всушност не постои“, рече таа. Во САД, најблискиот еквивалент е Медикејд, програма за граѓани со ниски приходи кои мора да ги исполнат строгите тестови за приходи. На пример, федералната линија на сиромаштија моментално е поставена на 15.650 долари годишно.
Доколку Американец не ги исполнува условите за Медикејд и нема здравствено осигурување преку работодавач, единствената опција е да плати за осигурување преку програмата „Закон за прифатлива здравствена заштита“, која чини околу 540 долари месечно во просек. Дури и со таква полиса, осигурувањето не ги покрива сите медицински трошоци, оставајќи ги пациентите со дополнителни сметки што треба да ги платат.
Порака до Американците
Искуството во Германија ѝ даде на Лана храна за размислување. Таа вели дека се чувствува „толку лута и тажна што нашата влада, општеството и медиумите нè убедија дека начинот на кој живееме е нормален“.
Во еден пост, таа додаде: „Не разбирам како толку многу Американци можат да ја прифатат целосната катастрофа на системот што ни е наметнат. Сè е во ред со вас сè додека вашиот живот е малку поудобен од оние околу вас, иако дури ни тој живот не е соодветен затоа што дури и не знаете што е статистички добар квалитет на живот. Само мислите дека вашиот е добар затоа што никогаш не сте слушнале за ништо друго. Среќно со тие годишни партиципации од пет илјади долари за да можете да си дозволите прескап лек што чини 10 евра во странство без осигурување, сè затоа што мислите дека социјализмот е лош.“
