Тој беше интересен затоа што пишуваше поинаку од другите, сè поради хуманизмот.
Не е сигурно од каде е Бокачо. Веројатно е роден во Фиренца, но можно е дека тоа било едно од околните села. Неговиот татко бил трговец и сакал неговиот син да студира во Неапол. Бокачо ги сметал шесте години што ги поминал на југ за потрошени денови. Не уживал, ниту му се допаѓало студирањето право таму. Уште од мал знаел дека ќе продолжи кариера во литературата.
Тој почнал да пишува како млад човек и во текот на целиот свој живот барал спонзори и покровители за кои пишувал. Почнал да го пишува Декамерон кога имал 30 години. Ова било во време кога ги посетил Милано и Авињон, каде што се запознал со класичната литература.
Му било многу интересно да чита книги и дела од некои претхристијански автори. Тие немале воведи во кои се споменува христијанскиот бог или какви било библиски мотиви, што било исклучително интересно, чудно и различно за писател од 14 век.
Тој самиот сакал да пишува во нов и поинаков стил. Му текнала идејата за збирка раскази во кои би можел да ги изрази своите ставови и, што е уште поважно, во кои би можел да пишува за обични луѓе. Во Декамерон, десет луѓе раскажуваат по десет приказни на своите пријатели додека се изолирани надвор од Фиренца за време на Црната смрт.
Еден од трите великани на италијанската литература
Но, тоа не е единствената причина за уникатноста на Бокачо. Дури и тогаш, во 14 век, тој одлучил да пишува на италијански, а не на латински. Го користел својот тоскански дијалект, кој во следните 150 години им бил познат на многу Италијанци благодарение на него. Подоцнежните писатели го користеле неговиот дијалект во своите дела за да можат сите да ги разберат.
Ова на крајот доведе до тоа тосканскиот јазик да стане стандарден јазик во обединета Италија во 19 век. Бокачо напиша целосно непланирано дело кое лингвистички го обедини италијанскиот народ.
Денес тој е почитуван во светската литература, а за Италијанците претставува еден од трите великани на нивната литература (заедно со Данте Алигиери и Франческо Петрарка). Го познавал Петрарка и се сложувал добро со него. Не можел да го познава Данте бидејќи живеел пред него, но бил голем обожавател на неговата „Божествена комедија“, за која напишал многу дела.
