Одлуката за генерален штрајк веќе е донесена, порачуваат од Сојузот на синдикатите на Македонија (ССМ). Според нив, останува само да се активира доколку Владата и Собранието не одговорат на барањата за зголемување на платите.
По масовниот протест во Скопје, синдикатите поставија јасни рокови. До петок пратениците да добијат предложени измени на Законот за плати а до крајот на идната недела да се изгласа зголемување на минималната плата.
Во спротивно, најавуваат блокади на улици и институции и генерален штрајк во јавниот и приватниот сектор.
Главни барања на синдикатите се минимална плата од 600 евра и линеарно зголемување на сите други плати, што во пракса значи најмалку 6.000 денари плус за секој работник.
ССМ нагласува дека инфлацијата сериозно го намалува животниот стандард, а сегашниот минималец не го покрива реалниот трошок за живот. Според пресметките на синдикатите, потрошувачката кошничка за четиричлено семејство надминува 65.000 денари месечно.
Синдикатите ги отфрлаат обвинувањата за партиска позадина и инсистираат дека станува збор за чисто економско прашање: повисоки плати, намалување на сиромаштијата и зачувување на куповната моќ.
ВМРО-ДПМНЕ тврди дека протестите имаат политичка агенда додека СДСМ најавува законски решенија за раст на платите и замрзнување или ограничување на функционерските примања, што синдикатите го користат како симболичен контраст меѓу „луксузот на врвот“ и „минималецот на дното“.
Работодавачите предупредуваат дека минималната плата треба да се одредува во согласност со продуктивноста и економската одржливост. Според нив законот веќе предвидува минималецот да не биде помал од 57% од просечната плата. Нагло зголемување може да ја подигне цената на трудот, да го загрози малото стопанство и да доведе до отпуштања или затворање бизниси, ако државата не интервенира.
Монетарните власти потенцираат дека растот на платите треба да биде врзан за мерливи економски показатели и продуктивност, за да не се создаде нов инфлаторен удар.
Синдикатите бараат „плата од која може да се живее“ додека пак работодавачите инсистираат на „плата што економијата може да ја издржи“.
Владата и Собранието се соочуваат со избор: брза интервенција или ризик темата да се пресели на улица, со генерален штрајк како најостра алатка.
