Меркур повторно ќе се врати во ретроградна положба на 29 јуни 2026 година и ќе остане така до 23 јули, што го прави одличен изговор да се извиниме за сите наши незгоди со него. Шегата настрана, овој пат Меркур не се фокусира на изгубените клучеви и сообраќајните несреќи, туку на нашите врски и нашата околина.

Во наредните недели, ретроградниот Меркур во Рак ќе го стави фокусот на тоа дали даваме повеќе отколку што добиваме. Тоа е време кога е јасно кои луѓе се појавуваат само кога им требаме и исчезнуваат кога ние сме тие на кои им е потребна помош. Ракот е знак на емоционална сигурност, а ретроградното движење на Меркур нè тера да се запрашаме дали нашите врски се извор на поддршка или одвод.

Препишувајќи го минатото, но од сегашноста

Старите спомени, семејните приказни и неизлечените рани може повторно да се појават. Но, целта не е повторно да се доживеат. Тоа е покана да го прераскажеме нашето минато на нов начин. Фактите остануваат исти, но нашето разбирање за нив може да се промени.

Овој период може да донесе јасност во тоа зошто некој се однесувал на одреден начин, каква сила ни била потребна за да ги надминеме тешките времиња или дека приказната во која верувавме за себе повеќе не е вистинита. Разликата помеѓу размислување и самосожалување е суптилна, но клучна. Тука доаѓа до израз темата за емоционално лекување и нејзините форми.

Изборот на „избраното семејство“

Ракот традиционално се поврзува со биолошкото семејство, но ретроградниот Меркур во овој знак нè потсетува дека припадноста може да биде прашање на избор. Наредните недели ќе откријат кои се нашите вистински поддржувачи – оние кои ги слават нашите успеси, нè проверуваат кога се мачиме и ни даваат простор да бидеме самите себе.

Не секој добива поддршка од своите роднини. Овој период може да нè поттикне да ги зајакнеме пријателствата, да ги обновиме старите врски или да се обратиме до заедниците што нè прават да се чувствуваме прифатени.

Нова поддршка во професионалниот живот

Ретроградниот Меркур во Рак ја осветлува и работната средина. Ако долго време носиме премногу одговорности или ако тишината во канцеларијата тежи повеќе од задачите, тоа не е случајно.

Овој период нè поканува да се запрашаме дали нашите работни структури се дизајнирани за колективен успех или за индивидуална прегореност . Можеби не станува збор за недостаток на дисциплина и поддршка, не за мотивација, туку за луѓе на кои може да се потпреме.

Како заклучок, Руш нè потсетува дека овој циклус не е казна, туку можност. Нè упатува кон подлабока емоционална искреност – да видиме кои врски нè градат, а кои нè уриваат, кои приказни нè ограничуваат и кои можеме да ги промениме.