во 1923 и 1924 година. Во тоа време, тој му го диктирал текстот на Рудолф Хес, неговиот соќелиец во затворот. Во книгата, тој ја објаснува својата нацистичка филозофија и расистичка идеологија, насочени првенствено против Евреите. Книгата била голем комерцијален успех по нејзиното објавување и му донесе популарност на Хитлер и во и надвор од Германија.
Речиси половина од книгата е посветена на еврејското прашање
„Мојата борба“ е поделена на два дела. Во првиот дел, Хитлер наведува дека Евреите отсекогаш биле одговорни за економските и социјалните кризи во светот, од кои на крајот би профитирале. Тој вели дека тие се физички грди и честопати многу скржави и дека, според него, не се вклопуваат во пристојното германско општество. Во „Мојата борба“, Хитлер пишува дека најдоброто нешто за Германија би било целосно да ги елиминира, а ако тоа не се случи, земјата би била зафатена од треската на комунизмот.
Освен за Евреите, „Мојата борба“ многу зборува за комунизмот. Според Хитлер, комунизмот е најголемото зло што може да го снајде германскиот народ и е тесно поврзан со Евреите. Она што најмногу го мразел кај комунизмот бил неговиот ненационален карактер. Хитлер верувал дека тоа ќе доведе до смрт на посебноста на германскиот народ.
Комунизмот, исто така, води до насилни револуции и нестабилност и предизвикува општествен колапс, изјавил Хитлер. Токму затоа во вториот дел од книгата тој предлага како да се ослободите од него.
Новата Германија на Адолф Хитлер
Вториот дел од книгата е напишан откако Хитлер бил ослободен од затвор. Во него, тој ги разгледува прашањата за државната структура и хиерархијата во совршеното германско општество што ќе го изгради. Тој верувал дека е многу важно да се постигне национална свест во општеството за да се обедини. Такво чувство не може да се развие кај Евреите или комунистите, изјавил тој.
Во книгата, тој ја објаснува и својата антипатија кон парламентарниот систем, истакнувајќи дека таквото општество е погодно за опортунисти и корумпирани поединци кои не заслужуваат да ја водат земјата. Хитлер верувал дека вистинската земја мора да има силно раководство кое е авторитарно и централизирано.
Добар дел од книгата е посветен на пропагандата, за која тој верува дека мора да биде едноставна за да може секој да ја разбере. Хитлер верувал дека комплицираните пораки извлечени од филозофските дискусии ќе стигнат само до високо образована популација, и тој изјавил дека пропагандата мора да биде директна и јасна за да може секој да ја разбере.
Тој исто така верувал дека пропагандата мора да си игра со емоциите, а не со разумот. Доколку државата најде непријател во Евреите или комунистите, луѓето полесно ќе се движат, знаејќи дека проблемите можат да се решат со елиминирање на непријателот, изјавил тој. Во книгата, исто така, се вели дека контролата на медиумите е неизбежна за соодветно спроведување на пропагандата.
Таквиот систем мора да има солиден и силен лидер во кого луѓето можат да веруваат, а тој мора да биде харизматичен, емотивен, да покажува дека се грижи и да ги мотивира другите, изјавил тој. Околу него треба да се изгради култ на личноста, за општеството потсвесно да ја разбере неговата важност, верувал Хитлер.
Книгата беше забранета во некои земји до 2016 година.
Повеќето од идеите од „Мојата борба“ беа спроведени во пракса од Хитлер откако ја презеде функцијата канцелар во 1933 година. Германија освои нова област на исток, каде што требаше да ја промени сликата за општеството: комунистите и Евреите беа елиминирани од јавниот живот и испратени во работни логори. Оние кои можеа да работат работеа за благосостојбата на ариевската раса, а оние кои беа послаби беа осудени на смрт затоа што не можеа да му служат на општеството. На нивно место, како што постојано вели Хитлер, беа населени членови на супериорна раса – ариевски Германци „кои ќе донесат просперитет на новиот простор“.
Најголемиот обожавател на „Мојата борба“ веројатно бил Хајнрих Химлер, министерот за полиција на Хитлер и шеф на Гестапо, кој во текот на 1930-тите отворил разни расистички клиники каде што луѓето оделе за да го докажат своето чисто германско потекло.
Откако истекоа авторските права во 2016 година, книгата беше повторно објавена низ целиот свет, главно за да се подигне свеста за суровоста на нацистичкиот режим. Книгата беше забранета во Германија и Австрија до 2016 година, по што беше повторно објавена со обемни коментари и предговори.
