Писателот Бранко Анѓиќ рече дека тангото е многу повеќе од танц, оценувајќи дека тоа е посебна култура и начин на разбирање на животот кој е испреплетен со музика, литература и носталгија.
Зборувајќи за Танјуг за книгата „Милонга на страсни сенки: И тоа е танго“, која ја уредил заедно со професорката по латиноамерикански студии Ксенија Билбија, Анѓиќ рече дека е особено задоволен од фактот што културата на тангото го поттикнала создавањето на бројни квалитетни литературни дела.
„Борхес, Кортазар, Онети, сите се во книгата, и раскажаа фантастични приказни за тангото или со тангото како еден вид спиритус двигател за развој на приказната. Не само Аргентинците и Уругвајците, туку и важни автори од други латиноамерикански земји“, рече Анѓиќ.
Тој оцени дека тангото, особено кога е воведено во неговата оригинална средина, во Аргентина или Уругвај, е многу повеќе од форма на танц.
„Тоа е посебна, луѓето би рекле субкултура, јас би рекол култура. Посебен вид разбирање на животот што се преведува во танц, во музика“, рече Анѓиќ.
Според него, уникатноста на тангото се одразува и во фактот дека има свој инструмент, бандонеон, кој е речиси исклучиво поврзан со оваа музичка форма.
„Тоа е многу повеќе од танц. Во исто време, во денешниот свет луѓето се прашуваат како е можно тангото, кое беше многу популарно на почетокот на 20 век, да е сè уште толку присутно денес. Токму поради оваа мистика или мистична носталгија, тангото е идеален вид ескапизам“, рече Анѓиќ.
Зборувајќи за ширењето на тангото во Србија, Анѓиќ оцени дека Белград станал важен центар на оваа култура, иако се наоѓа надвор од неговиот оригинален латиноамерикански простор.
„Очигледно е дека Белград стана доминантен град каде што луѓето што танцуваат танго нагласуваат дека постојат места каде што танго може да се танцува секој ден. Не еднаш неделно или двапати неделно, туку секој ден“, рече Анѓиќ.
Тој додаде дека во Белград има голем број училишта и таканаречени милонги, или места каде што се танцува танго.
„Постојат некои училишта и милонги, што е доста за град што не е од Латинска Америка и за град што не е мегалополис. Ние не сме Њујорк, ниту Сао Паоло. Проценките се дека околу 10.000 луѓе танцуваат танго тука, што не е мала бројка“, рече Анѓиќ, оценувајќи дека тангото е придружено со посебен вид меланхолија.
Тој нагласи дека тангото е првенствено урбана култура, создадена во урбаните области на Буенос Аирес и Монтевидео, во време на големи бранови имигранти.
„Многу луѓе тврдат дека првите танчери биле гаучосите, но тоа е длабоко урбана, периферна урбана култура која подоцна се повлекла повеќе кон центарот. Се појавила во време кога големи бранови имигранти доаѓале во Монтевидео и Буенос Аирес барајќи ја својата втора шанса во животот“, рече Анѓиќ, додавајќи дека тангото првично го танцувале мажи.
Зборувајќи за современата танго сцена, тој истакнал дека една од големите вредности на оваа култура е тоа што ги брише општествените разлики.
„Големата доблест и големата привлечност на тангото е тоа што е целосно бескласно. Луѓето кои одат да танцуваат танго ги оставаат својата лична карта и своите работни места дома“, рече Анѓиќ.
Како пример, тој наведе еден од почитуваните танчери во Буенос Аирес, кој по професија е гробар.
„Тој копа гробови пет дена во неделата, а потоа за време на викендот се облекува убаво, става брилијантин и оди на танцување. Кога оди на милонга, многу жени кои можеби се менаџери на големи корпорации сакаат тој да ги покани на танц“, рече Анѓиќ.
Зборувајќи за емоциите што ги носи тангото, Анѓиќ рече дека танцот не е израз на трагедија, туку на носталгија, спомени и копнеж.
„Тоа е танц на носталгија за татковината што луѓето ја оставиле зад себе, за семејството што ги чека некаде далеку, за неуспешна или неостварена љубов“, рече Анѓиќ.
Тој изјави дека книгата „Милонга на страсни сенки“ претставува различни елементи од културата на тангото преку 24 приказни и 24 концепти.
„Еден од овие концепти е култот на мајката. Нема танго пејач кој не испеал песна за својата мајка која го чека некаде далеку“, рече Анѓиќ.
Според него, носталгијата во тангото се трансформира во високо естетизирано чувство.
„Тангото е многу контрадикторен танц. Од една страна, потекнува како контракултурна тенденција на сиромашниот свет кој морал некаде да ја изрази својата тага, а од друга страна, тангото е високо естетизирано, има своја иконографија и ненадмината сензуалност“, рече Анѓиќ.
Зборувајќи за модерното искуство на тангото, Анѓиќ нагласи дека оваа игра не може да се замени со технологија и виртуелно искуство.
„Дефинитивно нема да танцувате танго преку апликација“, рече Анѓиќ.
Тој објасни дека тангото бара директна комуникација и одредена храброст, бидејќи вклучува блискост меѓу луѓето кои често се среќаваат за прв пат.
Тој објасни дека тангата е четири теми за танго, проследени со кратка пауза, а потоа нова група песни.
Анѓиќ зборуваше и за традиционалниот начин на поканување луѓе на танц, познат како кабесео.
„Тоа е кимнување, на некој начин. Ние се грижиме никој да не ја добие кошничката. Ако сакам да поканам некого на танц, јас значително
Гледам. Човек може дискретно да кимне со главата или малку да се насмевне ако ја прифати поканата“, рече Анѓиќ.
Тој оцени дека многу луѓе почнуваат да танцуваат танго во моменти кога сакаат промена во својот живот.
„Многу луѓе, и во Аргентина и тука, почнуваат да танцуваат танго од многу специфични животни ситуации кога сакаат да променат нешто или, зошто да не, да најдат партнер“, рече Анѓиќ.
Зборувајќи за создавањето на книгата, Анѓиќ изјави дека тој и Ксенија Билбија прво ја истражувале танго сцената во Буенос Аирес, а потоа разговарале со луѓе кои танцуваат танго во Србија.
„Се покажа дека, и покрај фактот дека тангото е толку популарно, во нашата земја воопшто нема литература за танго. Луѓето кои го сакаат тангото и танцуваат танго ни рекоа: „Па, нема ништо“. Така се роди идејата да се создаде оваа книга“, заклучи Анѓиќ.
