Американската граѓанска војна денес се смета за голема пресвртница во историјата на САД, но всушност не започнала поради прашањето за слободата на црнците. Конфедеративните држави се отцепија од Американската унија откако Абрахам Линколн стана претседател, а четиригодишната војна започна затоа што Северњаците сакаа да го зачуваат единството на американската држава.
По притисокот од различни страни и новата ситуација во војната, Линколн ја објави Прогласот за еманципација на 22 септември 1862 година, претседателска одлука со која се ослободија повеќе од три милиони црнци од ропство.
Ропството како економско, а не морално прашање
Американците кои живееле од ропска работа на југот ја бранеле институцијата на ропството цитирајќи ја Библијата или објаснувајќи дека без робови ќе бидат финансиски банкротирани. До втората половина на 19 век, ропството било широко сметано за варварско во Европа, а разни истакнати личности во политиката и културата честопати ги критикувале Соединетите Американски Држави.
Но, не стануваше збор само за Европејците; многу истакнати интелектуалци од Северот, исто така, го критикуваа ропството. Тие живееја во индустријализиран дел од земјата каде што фабриките и технологијата ја вршеа тешката работа и немаше потреба од масовна работна сила за да се напојува економијата.
Кога Линколн се појави како кандидат на тогаш новата Републиканска партија во Америка, тој во своите говори нагласи дека ропството е застарено и неморално и дека американското раководство мора да најде начин да му стави крај. Сепак, тој никогаш не повика на целосно укинување на ропството, туку внимателно ги бираше своите зборови и повеќе забележуваше дека тоа треба да биде ограничено за да на крајот само од себе исчезне.
Неговите гласачи се согласија со него: поголемиот дел од контроверзноста околу статусот на црното население беше економски проблем за Американците, само мал дел од неа се дискутираше низ морална призма. Точно, никој не ја сметаше оваа војна за нешто друго освен за војна за зачувување на Унијата. Сепак, текот на војната го принуди Линколн да донесе порадикални одлуки.

Ослободувањето на робовите се случи поради новата ситуација во војната.
Во првите години од војната, Северот не се снајде добро на бојното поле. Ја загуби Битката кај Бул Ран, каде што Конфедерацијата ја победи војската на Унијата, а по поразот кај Вилсонс Крик и уште полошиот пораз во август 1862 година, стана сосема реално Конфедерацијата да го принуди Линколн на преговарачка маса и да добие признание од него.
Но, постоеше многу поважна причина зошто Линколн ја издаде Прогласот за еманципација во септември 1862 година. Конфедерацијата произведуваше огромни количини памук и тутун благодарение на робовите, кои во голема мера беа извезени во Велика Британија и продавани по многу добра цена. Кога избувна војната, оваа трговија беше прекината, а Велика Британија не се грижеше кој ќе ја добие војната, тие само сакаа таа да заврши за да можат да го добијат својот памук.
Откако главниот командант на Конфедерацијата, Роберт Е. Ли, им нанесе тешки порази на Северњаците во текот на летото 1862 година, британскиот парламент почна да верува дека Северот не може да победи. Ова беше гласен аларм за Линколн, бидејќи доколку европските земји почнат дипломатски да интервенираат во војната, тие ќе застанат на страната на својот најголем трговски партнер за памук и тутун, што практично значи дека претседателот ќе мора да го признае поразот.
Затоа, на 22 септември 1862 година, тој и неговите советници изјавија дека целта на војната не е само да се зачува Унијата, туку и да се бори против неморалниот систем на ропство. Во очите на американската влада, 3,5 милиони црнци во јужните држави се сметале за слободни. Законот официјално стапил на сила на 1 јануари 1863 година.

Крајот на војната и институцијата на ропството
Законот имаше повеќекратни ефекти врз Американската граѓанска војна. Прво, им го олесни на Северните да мобилизираат луѓе за војна сега кога имаше многу поблагородна кауза. Второ, законот внесе немири во јужните држави, а робовладетелите се соочија со многу почести бунтови на робовите, барем таму каде што слушнале што се случува во Вашингтон.
Третата причина беше најважна и се однесуваше на европските сили кои, по донесувањето на законот, не сакаа да застанат на страната на Конфедерацијата и со тоа да го бранат системот што самите го укинаа пред околу педесет години.
Законот беше спроведен веднаш по завршувањето на војната во 1865 година и окупацијата на јужните држави. Иако слободни, многу поранешни робови се најдоа во тешка ситуација бидејќи како граѓани без образование, знаење и други вештини, беа принудени да работат ниско платени работни места и едвај преживуваа. Нивните потомци ја продолжија борбата за граѓански права на црнците и во 20 век, а од некои перспективи таа продолжува и денес.

