На 5 октомври 2000 година, во Белград се одржа масовен собир на противниците на политиките на Слободан Милошевиќ – тогашниот претседател на Сојузна Република Југославија, кој не го признаваше поразот. Толпата главно се состоеше од поддржувачи на Демократската опозиција на Србија (ДОС), а настанот резултираше со негово соборување од власт.
Претходно, на 24 септември, беа одржани избори, по што настана спор околу резултатите од гласањето.
На 28 септември – четири дена по завршувањето на првиот круг од гласањето – Сојузната изборна комисија објави дека ниту еден од претседателските кандидати не освоил повеќе од 50 проценти од гласовите, по што беше најавен втор круг.

Според официјалното соопштение на Сојузната изборна комисија, Слободан Милошевиќ освоил 38,62 проценти од гласовите во првиот круг, додека Воислав Коштуница освоил 48,96 проценти.
Сепак, претставниците на Демократската опозиција на Србија (ДОС) инсистираа на тоа дека Воислав Коштуница веќе освоил повеќе од 50 проценти од гласовите во првиот круг.
Незадоволството што доведе до масовниот собир на 5 октомври 2000 година произлезе од распадот на поранешната заедничка држава и војните што со години беснееја во регионот; од тешката економска состојба предизвикана од санкциите и долготрајната блокада на трговските и финансиските текови; и, конечно, од агресијата на НАТО врз Србија (и СРЈ) во 1999 година. Според Сојузната изборна комисија, вториот круг од изборите беше закажан за 8 октомври, но претставниците на ДОС го отфрлија тоа, инсистирајќи дека Воислав Коштуница освоил над 50 проценти од гласовите во првиот круг. Претставниците на Демократската опозиција на Србија (ДОС) потоа повикаа на генерален штрајк, блокада на земјата и масовен собир во Белград на 5 октомври.
Полицијата првично се обиде да го спречи масовното пристигнување на поддржувачите на ДОС во Белград, но тој обид се покажа како главно неуспешен.
Собирот на плоштадот „Никола Пашиќ“ – поточно на платото пред зградата на Сојузното собрание – несомнено беше најголемиот протестен собир на противниците на Слободан Милошевиќ.
По судирите со полицијата и употребата на солзавец, дел од демонстрантите упаднаа во зградата на Собранието.

Беше извршен упад и во зградата на Радио-телевизија Србија на улицата „Таковска“; двете згради беа делумно демолирани и во нив избувнаа пожари.
Исто така, беше заземена и полициската станица на улицата „Мајке Јевросиме“.
Собраните граѓани останаа во просторот меѓу зградата на Собранието и комплексот на Стариот двор во текот на ноќта што следеше. Следниот ден, на 6 октомври, изборните резултати беа објавени во „Службен весник на СРЈ“; според нив, Слободан Милошевиќ освоил 1.826.799 гласови (37,15%) за функцијата претседател на СРЈ на изборите во септември 2000 година, додека Воислав Коштуница – кандидатот на тогашната Демократска опозиција на Србија (ДОС) – освоил 2.470.304 гласови (50,24%).
Слободан Милошевиќ потоа ѝ се обрати на јавноста и го призна поразот преку приватна белградска телевизија, по средбата со Воислав Коштуница.
На седницата на Сојузното собрание одржана во „Сава центар“ на 7 октомври 2000 година, Воислав Коштуница положи заклетва пред пратениците.
За време на немирите на 5 октомври 2000 година, две лица ги загубија животите, а десетици беа повредени – меѓу кои и демонстранти и полицајци.
Јасмина Јовановиќ загина во несреќен случај, додека Момчило Стакиќ почина од срцев удар.
Неколку лица, вклучително и одредени раководители на РТС, беа претепани. Помалку од три години подоцна, во март 2003 година, во дворот на владината зграда на улицата „Немањина“ беше извршен атентат врз најистакнатата личност на ДОС – Зоран Ѓинѓиќ, лидер на Демократската партија и тогашен премиер на Србија.
Воислав Коштуница, победникот на претседателските избори во септември 2000 година, повеќе не е политички активен. Слободан Милошевиќ, долгогодишниот претседател на Србија и на СРЈ, почина во март 2006 година во притворска ќелија во Хаг, официјално од срцев удар.
Тој беше екстрадиран во Меѓународниот трибунал во Хаг на 28 јуни 2001 година, и покрај уверувањата дадени во моментот на неговото апсење на 1 април истата година дека тоа нема да се случи.

