Мировниот договор со кој беше ставен крај на тригодишната војна во Босна и Херцеговина – која започна во април 1992 година по распадот на Југославија – беше договорен и парафиран на 21 ноември 1995 година во Дејтон.
На договорот, кој официјално се нарекува Општ рамковен договор за мир во Босна и Херцеговина, му претходеа тринеделни преговори одржани под покровителство на американската дипломатија во воздухопловната база „Рајт-Патерсон“ во Дејтон, Охајо.
Конфликтот во БиХ, кој прерасна во војна, беше проследен со распадот на заедничката држава Југославија – конкретно, со неуставното прегласување на Србите во органите на БиХ – како и со неодговорната одлука за меѓународно признавање на Босна и Херцеговина без претходна согласност од сите три конститутивни народи.
Два месеци претходно, во септември 1995 година, во Женева и Њујорк беа утврдени принципите врз кои ќе се одвиваат мировните преговори за Босна и Херцеговина.
Преговорите во Дејтон започнаа на први ноември и траеја три недели.
На крајот беше одлучено идната Босна и Херцеговина да се состои од два ентитета: Муслиманско-хрватската федерација на БиХ, која требаше да опфати 51 отсто од територијата на земјата, и Република Српска, на која ѝ припаднаа 49 отсто.
Во реалноста, територијата на Република Српска подоцна беше намалена со формирањето на Дистриктот Брчко. Преговорите беа организирани од американската администрација, а меѓу клучните личности беа Ворен Кристофер – американскиот државен секретар – и дипломатот Ричард Холбрук, кој ја извршуваше функцијата помошник државен секретар за европски и канадски прашања, а претходно беше и амбасадор на САД во Германија. Дел од американскиот тим беше и генералот Весли Кларк. Меѓу другите учесници беа шведскиот дипломат Карл Билт, во својство на специјален претставник на ЕУ, како и Игор Иванов, кој ја претставуваше официјална Москва.

Завојуваните страни беа претставени на највисоко ниво: Алија Изетбеговиќ, претседавач со Претседателството на Босна и Херцеговина и лидер на локалните муслимани (денес познати како Бошњаци); хрватскиот претседател Фрањо Туѓман; и српскиот претседател Слободан Милошевиќ, кој предводеше заедничка делегација што ги претставуваше и Сојузна Република Југославија и Република Српска.
Покрај Слободан Милошевиќ, во заедничката делегација од СРЈ и Република Српска беа вклучени Момир Булатовиќ (тогашен претседател на Црна Гора), Милан Милутиновиќ (министер за надворешни работи на Сојузна Република Југославија), Момчило Крајишник (претседател на Народното собрание на Република Српска), Никола Кољевиќ (негов заменик) и Алекса Буха (министер за надворешни работи на Република Српска).
Преговорите – кои честопати беа на работ на пропаст – траеја три недели. На крајот, претставниците на меѓународната заедница – конкретно Соединетите Држави – успеаја да ги надминат разликите меѓу спротивставените страни и нивните преговарачи. Алија Изетбеговиќ го даде својот пристанок дури во последниот момент, непосредно пред парафирањето на договорот. Беа утврдени линиите на разграничување, вклучително и статусот на Брчко, со одредба дека посебна комисија ќе ги разјасни деталите во врска со статусот на градот во текот на следната година.
Прашањето за Брчко за малку ќе го предизвикаше колапсот на мировниот процес, бидејќи претставниците од Сараево – бошњачката страна – одбиваа да постигнат договор за коридорот сè до самиот момент на парафирање на договорот.
На крајот, Грбавица, Илиџа, Илијаш, Рајловац, Хаџиќи и Вогошча беа издвоени од Република Српска, со што ѝ се овозможи на Федерацијата Босна и Херцеговина да го консолидира сараевскиот регион.
Слично на тоа, за Горажде – кое ѝ припадна на Федерацијата – беше воспоставен широк коридор преку издвојување на тие територии од Република Српска.
Од друга страна, областите Шипово, Мркоњиќ Град и источниот дел од општината Дрвар беа вратени во состав на Република Српска. На неколку други локации беа извршени и корекции на линиите на разграничување, вклучително и на запад, во близина на Клуч, во регионот на Посавина, околу Горажде и во Херцеговина.
Договорот, исто така, ги постави темелите за идната безбедносна политика, опфаќајќи воени прашања, постапки за демилитаризација, како и присуство на странски воен, полициски и цивилен персонал.
Покрај бројните општи начела што се однесуваат на човековите права, Анекс 4 ги утврди уставните принципи за функционирање на централните институции на Босна и Херцеговина.
Беа дефинирани и принципите што ги уредуваат односите со соседните држави.
Воената компонента на договорот, дефинирана во Анекс 1, опфаќаше договор помеѓу владата во Сараево и НАТО. Со овој документ, исто така, беше предвидена согласност од соседните држави – имено, Хрватска и Сојузна Република Југославија – за соработка со НАТО во однос на спроведувањето на мировниот договор и регионалната стабилност.
Беа опфатени и конкретни прашања што се однесуваат на животот на граѓаните – од изборниот процес, меѓуетничките односи и статусот на бегалците, раселените лица и оние што биле принудени да заминат во егзил, па сè до прашања поврзани со заштитата на спомениците и понатамошното работење на јавните претпријатија.
Беа утврдени и принципите што се однесуваат на статусот и функционирањето на Мостар и Сараево.
По склучувањето на мировниот договор во Дејтон на 21 ноември, на состанокот на Конференцијата за спроведување на мирот, одржан во Лондон на 8 и 9 декември 1995 година, беше донесена одлука за формирање на Совет за спроведување на мирот.
Советот беше составен од претставници на Соединетите Држави, Велика Британија, Франција, Германија, Италија, Русија и Јапонија, како и од претставници на претседателството на ЕУ, Европската комисија и Организацијата на исламската конференција (претставена од Турција).
Со Управниот одбор претседаваше Високиот претставник за БиХ; две години подоцна, во декември 1997 година, на состанокот на Советот за спроведување на мирот во Бон, дополнително беа прецизирани деталите во врска со активностите на Високиот претставник за БиХ.
Свеченото потпишување на мировниот договор за БиХ – официјално познат како Општ рамковен договор за мир во Босна и Херцеговина – се одржа на 14 декември 1995 година во Елисејската палата во Париз.
Покрај Алија Изетбеговиќ, Фрањо Туѓман и Слободан Милошевиќ – лидерите на БиХ, Хрватска и СР Југославија – меѓу потписниците беа и претставници на таканаречената Контакт-група: претседателот на САД Бил Клинтон, претседателот на Франција Жак Ширак, премиерот на Обединетото Кралство Џон Мејџор, премиерот на Русија Виктор Черномирдин, германскиот канцелар Хелмут Кол и Фелипе Гонзалес, како претставник на ЕУ.

