Неверојатната Пјаф пее на улица уште од 10-годишна возраст.

„Врапчето“, кое стана симбол на Франција исто како Ајфеловата кула или ноќните светла на Монмартр, Едит Пјаф не е само име во историјата на музиката – таа е глас што ја носи и раскажува судбината на цел еден век.

Мала по раст, но огромна по дух, Едит Пјаф пее како секој збор да е последна исповед.

Легендата на француската музичка сцена е родена на 19 декември 1915 година во Париз како Едит Џована Гасион.

Нејзината мајка, Анита Мајард, била пејачка која настапувала по улиците на Париз под псевдонимот Лин Марса. Нејзиниот татко, Луј-Алфонс Гасион, бил уличен акробат.

Ниту едната ниту другата нема многу време за малата Едит. Уште од 10-годишна возраст, таа пее на улица за да заработи пари за храна.

Ја нарекуваат Пјаф (врапче) – прекар соодветен за девојчето, високо само 147 сантиметри.

Постепено, околу неа се формираше круг уметници, кои создаваа песни и организираа нејзин настап.

Своите први снимки ги направила пред почетокот на Втората светска војна, а во првата повоена година, Едит Пјаф ѝ го претставила на јавноста „La vie en Rose“, што ѝ донело светска слава.

Нејзиниот живот е тежок и суров како и нејзините песни – обележан со трагични љубови, болести и зависности.

Тој се бореше со алкохолизам и зависност од дрога поголемиот дел од својот живот, преживеајќи три речиси фатални сообраќајни несреќи.

Љубовта на нејзиниот живот, францускиот боксер Марсел Сердан, загина во авионска несреќа во октомври 1949 година. Се вели дека таа не можела да ја надмине оваа загуба до крајот на своите денови, иако имала други врски, меѓу кои и со Ив Монтан, Жорж Мустаки, Жак Пилс, Тео Сарапо итн.

По нејзината смрт во октомври 1963 година, кога имала само 47 години, парискиот надбискуп не одобрил погребна служба.

Причината за нејзината смрт беше рак на црниот дроб, комплициран од тешка цироза и општа физичка исцрпеност.

Католичката црква одби погреб, наведувајќи го нерелигиозниот начин на живот на пејачот.

Сепак, над 100.000 Парижани ја следеа погребната поворка до нејзиниот последен дом во Пер Лашез.

Нејзината смрт е речиси симболична – таа умира како што живеела: изгорена до срж.

Патот на „Врапчето“ од уличното пеење до светските сцени создава слика за „страдална уметница“ која го плаќа својот талент со лична среќа.

Пјаф не ја игра оваа улога, таа ја живее, а тоа ѝ дава исклучителна автентичност на нејзината уметност.

Таа е глас на универзалното човечко искуство – таа пее за љубовта не како романтичен сон, туку како судбина, за животот не како ветување, туку како тест.

„Сакам луѓето да плачат кога пеам, дури и кога не ги разбираат моите зборови“, вели таа.

Таа секогаш се појавува на сцената во мал црн фустан, без накит – ништо излишно што би го одвлекло вниманието на публиката од фокусирање на песната и емоциите.

Таа ја задржа оваа филозофија и визија до крајот на својот живот. Малиот црн фустан на Пјаф, без никогаш да ја изгуби својата симболика на скромност и искреност, ја трансформираше пејачката во икона чие влијание продолжува да резонира и денес.

Пјаф останува емотивен код, препознатлив низ целиот свет.

Нејзиниот глас продолжува да звучи како шепот од минатото, потсетувајќи нè дека уметноста се раѓа таму каде што животот најмногу боли, за да му даде смисла на човечкото страдање.

Нејзиниот лик, нејзиниот глас и нејзините пораки продолжуваат да бидат присутни во киното, литературата, театарот и популарната култура, а фразата „Non, je ne regrette rien“ („Не жалам за ништо“) од 1956 година стана филозофија на животот за милијарди луѓе низ целиот свет.